Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce

W południowej części Podkarpacia, w miejscowości Bóbrka istnieje unikalne Muzeum w skali światowej. To tu, na tym polskim terenie narodziła się gałąź przemysłu, która w II połowie XIX w. ukierunkowała świat ku rozwoju cywilizacyjnego. Rozwój ten zawdzięczamy Polakowi, farmaceucie i późniejszemu przedsiębiorcy naftowemu – Ignacemu Łukasiewiczowi, dzięki któremu Polska stała się kolebką światowego przemysłu naftowego. Do tego wielkiego sukcesu przyczynili się również tacy ludzie jak Tytus Trzecieski czy Karol Klobassa – Zrencki. To dzięki nim wraz z Ignacem Łukasiewiczem w 1854 r. założyli pierwszą kopalnie ropy naftowej na świecie, na ziemi należącej do K. Klobassy – w Bóbrce k Krosna.

01 Plan muzeum Plan muzeum.

W celu ochrony perły dziedzictwa naftowego, w 1961 r. na terenie kopalni założono Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza. Skansen ten powstał w głównej mierze, aby zachować i ochronić przed zniszczeniem budynki, budowle, maszyny, narzędzia, urządzenia oraz dokumenty związane z polskim przemysłem naftowym. Dzięki rozmaitym działaniom, placówka z roku na rok powiększa zbiory eksponatów i poszerza dotychczasowe ekspozycje.

Jakie są najcenniejsze atrakcje muzeum?

Niewątpliwie najcenniejsze są kopanki ropne „Franek” i „Janina”, które nadal produkują olej skalny w niewielkich ilościach.

Kopanka „Franek” została wykonana metodą górniczą w 1860 r. do głębokości 50 m, a następnie w latach późniejszych została pogłębiona metodą wiertniczą do głębokości 150 m. Nad kopanką znajduje się drewniany trójnóg, który służy do czerpania ropy przy użyciu wiadra zawieszonego na linie stalowej.

Kopanka Franek.

Kopanka „Janina” została wykonana ręcznie w 1878 r. do głębokości 132 m, a następnie została pogłębiona wiertnicą ręczną do głębokości 250 m. Obecnie jest eksploatowana przy użyciu pompy wgłębnej.

Kopanka Janina.

Również najcenniejszymi zabytkami pamiętającymi czasy Ignacego Łukasiewicza są:

Kamienny obelisk ufundowany przez Ignacego Łukasiewicza i postawiony w centralnej części kopalni w Bóbrce 4 listopada 1872 r., upamiętniający datę założenia tej kopalni – rok 1854. Na obelisku widnieje napis: „DLA UTRWALENIA PAMIĘCI ZAŁOŻONEY KOPALNI OLEYU SKALNEGO W BÓBRCE WR 1854 IGNACY ŁUKASIEWICZ 4-11-72″.

 Obelisk.

– tzw. Dom Łukasiewicza z 1865 roku, w którym zgromadzono pamiątki po Ignacym Łukasiewiczu. Oprócz pamiątek również znajduje się kolekcja lamp naftowych, fotografii oraz ekspozycja geologiczna.

 Dom Łukasiewicza.

 Gabinet.

 Kolekcja lamp.

 Część wystawy geologicznej.

 Część wystawy geologicznej.

Warsztat kopalni Bóbrka z 1864 roku, który służył do obsługi wierceń metodą udarową oraz do obsługi urządzeń służących do wydobywania ropy z kopanek i odwiertów ropnych. Znajdują się w nim najprostsze maszyny jak tokarnia, szlifierka, wiertarka ręczna w obudowie drewnianej, napędzane przekładniami pasowymi. Napędzane były początkowo ręcznie, a w okresie późniejszym maszyną parową.

 Warsztat kopalni Bóbrka.

 Wnętrze warsztatu.

Kuźnia kopalni Bóbrka z 1856 roku. Budynek drewniany wyposażony w 2 paleniska z cegły, podsycane za pomocą skórzanego miecha z lat 1890-95. Kuźnia wyposażona jest w stare narzędzia kowalskie. Wykonywano w niej drobne detale do pojazdów konnych, narzędzia do wierceń udarowych, narzędzia ratunkowe oraz ostrzono zużyte świdry udarowe.

 Kuźnia kopalni Bóbrka.

 Wnętrze kuźni.

Zrekonstruowana wiertnica ręczna zastosowana w Bóbrce w 1862 r., z inicjatywy współpracownika I. Łukasiewicza inż. Henryka Waltera. Używana była do pogłębiania kopanek w kopalni Bóbrka oraz na terenie wielu innych kopalń Podkarpacia.

 Wiertnica ręczna.

Poza zabytkami pochodzącymi z czasów I. Łukasiewicza w Bóbrce znajdują się obiekty nowsze, takie jak:

Stacja paliw. Budynek gromadzący wystawę dotyczącą działalności CPN-u, które działało w latach 1945-1999. Możemy w nim znaleźć kolekcję archiwalnych fotografii dotyczących dystrybucji paliwa jak i przedmioty związane z działalnością Centrali Produktów Naftowych tj. różnego rodzaju sprzęt laboratoryjny.

 Stacja paliw.

Wystawa wewnątrz budynku.

Jedno z wielu zdjęć znajdujących się na wystawie.

 Wystawa dot. historii Centrali Produktów Naftowych.

 Szkło laboratoryjne.

 Wagi laboratoryjne.

Kopalnia lat 60-tych. Nowy sektor muzealny powstały w 2010 r., zawierający urządzenia i budynki z lat 60-tych XX wieku. Możemy tutaj wyróżnić takie ekspozycje jak związane z eksploatacją ropy naftowej, stabilizacją ropy naftowej, ekspozycje zbiorników czy ekspozycje manipulacji mediami i ekspedycji.

 Kopalnia lat 60-tych.

 Plan kopalni lat 60-tych.

 Chłodnia natryskowa.

 Indywidualny żuraw pompowy.

 Winda eksploatacyjna Mazur-D 50.

Sala gazownicza. Jedna z najnowszych ekspozycji znajdujących się w Muzeum w Bóbrce. Głównym powstaniem tej wystawy było pokazanie w przystępny sposób całego procesu wykorzystania gazu ziemnego, od momentu badań geofizycznych, geologicznych, poszukiwań, wydobycia po dystrybucję i odbiór osobisty.

 Sala gazownicza.

 Fragmenty rdzeni wiertniczych.

 Model podziemnego magazynu gazu Strachocina.

– Oraz eksponowane na zewnątrz takie obiekty jak:

 Wiertnice obrotowe.

 Wiertnica URB.

 Pojazd WIBR do wzbudzania fal sejsmicznych.

 Wiertnica SM4.

 Wiertnica TRAUZL 800.

 Wiertnica UP-200.

 Winda eksploatacyjna WES 15-20.

 Zespół zbiorników roboczo – magazynowych na ropę naftową.

 Wiertnica kanadyjska z roku 1885, tzw. lokomobila.

 Wiertnica polsko – kanadyjska.

 Nawierzchniowe urządzenie do wykraplania gazoliny.

 Pompy do przetłaczania mediów płynnych.

 Urządzenie do indywidualnego pompowania odwiertu typu Konik 1000.

 Kierat Durand prod. Francja, lata 30-te XX w.

Ogólnie mówiąc Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce jest specyficznym miejscem, obiektem wręcz unikalnym w skali światowej. Na powierzchni niemal 20 ha zgromadzono niekiedy unikatowe eksponaty, będące bogactwem XIX wiecznej wiedzy inżynierów i techników. Jeśli tutaj jeszcze nie byłeś – warto to zmienić.

Muzeum jest czynne:
od 1 maja do 30 września w godz. 9.00 – 17.00
od 1 listopada do 31 marca w godz. 7.00 – 15.00
w miesiącach kwiecień i październik w godz. 8.00 – 16.00

Ceny biletów: ulgowy 6 zł, normalny 10 zł.

Więcej informacji na stronie muzeum: http://www.bobrka.pl

Literatura:
Bonusiak W., 2007 – Szejk z Galicji, Ignacy Łukasiewicz 1822-1882

Andrut

Mateusz Wrona

Reklamy

2 thoughts on “Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce

  1. Pingback: Od Przegdórza, aż po krańce Bieszczad…wielka wojaż karpacka 2013 | CZĘŚĆ 2 | REALGAR

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s